دیگه وقتشه که کفگیر رو فروتر ببرم. از ته هر بنیانی رو زیر و رو کنم. از جملات و نمود ظاهریشون بگذرم و لخت قورتشون بدم و هضمشون کنم. وقت نشون دادن و جلوه‌گری گذشته. وقت مراوده تو سطح. باید کفگیرو تا ته فرو ببرم و نترسم ازین که زشت و درهم بشه حاصل کارم. 

این رد شدن از یه مرحله از بیان‌گریه که عموم روابط تو همین سطح شکل می‌گیره. گذشتن ازین مرحله نتیجه‌ی احتمالیش می‌تونه کمی سکوت و تنهایی باشه ولی می‌ارزه