گاهی عمدن نادیده می‌گیرم و گاهی حواسم نیست، ولی این، واقعیت رو تغییر نمی‌ده: حضور آدم‌ها(جز تعداد خیلی محدود)، ارتباط باهاشون، مثل سوزن‌هاییه که فرو می‌ره تو چیزی که به عنوان من وجود داره. یک‌پارچگیمو، تمرکزمو ازم می‌گیره. این تا حد زیادی نشون‌دهنده‌ی ضعف منه. حد تاثیرپذیریم پایینه که نمی‌دونم واقعن چقدر می‌شه درستش کرد.

ولی از خودم می‌پرسم پس چرا دست نمی‌کشم؟ چرا محدود نمی‌کنم؟ این من ِِ متخلخل مگه اذیت‌کننده نیس؟ 

 من نسبت به حس سعادت و لذت کمی گیجم. خوش گذشتن یا حس سعادتمندی رو با تاخیر درک می‌کنم و کم پیش میاد که در اثر شرایطی آنن حس رضایتمندی کنم و اکثرن این‌طور می‌شه که گذشت زمان بهم ثابت می‌کنه که اون حسی که . 

داشتم سعادت بوده. برای همین الان بیشتر حساس شدم نسبت به حس سعادت در لحظه.

یکی از اون لحظات وقتیه که دارم پیاده‌روی می‌کنم و کتاب صوتی می‌شنوم. واقعن شادمان و راضیم. بدنم رو حس می‌کنم که داره تکاپو می‌کنه و با موفقیت جلو می‌ره و تو گوشم چیزی رو می‌شنوم که خیلی خوبه. مثلن برادران کارامازوف

نوشته‌هامو مث گربه‌ای که توله‌هاشو، به دندون گرفتم و آوردمشون این‌جا

چیز زیادی هم ازشون باقی نمونده

ولی بهرحال خاطرات کدری رو تو من زنده می‌کنن که فعلن باشن بهترن

اگه بخوام حکم کلی بدم که می‌گم اولا اینه که آدم حد نگه داره و پاشو از گلیمش درازتر نکنه

ولی خب انکار هم نمی‌شه کرد که گاهی مرز رو می‌شکنی و پیش می‌ری و می‌بینی که داره قشنگ می‌شه

نمی‌شه چیزی رو عریان دید

نمی‌شه تو ابر، فقط ابر و تو کوه فقط کوه رو دید

ما ناگزیریم از دیدن با چشمان نیاکانمون

ناچاریم از هضم کردن هرچیز به همراه هاله‌های نمادین و استعاریِ دورش

میوه‌ی خلوص درست رو همون شاخه‌ایه که دست بشریت ازش کوتاس

برای بیشتر موقعیت‌های حساس و جاودانه، امکان تمرین قبلی وجود نداره. آنن اتفاق می‌افتن و باید تو خوب از پس‌اش بربیای. سخت! سخت!

“نیمه‌شب‌های نهانی و مضطرب‌کننده‌ی روح

که رابطه‌ی علت و معلول گسیخته شده

و هر لحظه ممکن است چیزی از نیستی به‌در آید”

بله از یه همچو نیمه‌شبی زنده بیرون اومدم.

شاید در آینده نسیم خنکی که بوی گوسفند و زیتون وحشی بده، باز منو به امروز برگردونه

روزی که موازی سایه‌ی درختا دراز شده و خمیازه می‌کشه

نقشه‌های شیطنت‌آمیز و نشاط‌آوری تو سرمه و تصمیم دارم تا جایی که می‌شه روی یه پا جست بزنم و سکندری برم تو دل یه سری اتفاقات که اتفاقی نیستن و من برای برنامه‌ریزیشون شب‌های زیادی رو بی‌خواب بودم.

تو اوقات ملکوتی سبک شدن بیماریم به سر می‌برم. دو سه قدم بیشتر با شفای کامل فاصله ندارم و طبیعتن کبکم خروس می‌خونه و یه کم کر و کور شدم نسبت به جریانات اطرافم ولی خب اون ته‌مهای دلم یه دیگچه‌ی سیر و سرکه هم در حال جوشیدنه بابت تحولات انقلابی پیش رو.

انگار یه دست مخفی داره روی جنون تاریک و سردرگمم نور ملایمی پخش می‌کنه.

بالقوه‌ یعنی اون دو چشم پیر و سرد و آروم که از دهانه‌ی تاریک غار به جنب و جوش‌های بیرون خیره شده.

جستن‌ها و جوش و خروش‌ها رو می‌بینه ولی حتا پربسامدترین‌هاشونم خشی رو خلوتش نمی‌ندازه.

حقیقت همین رخوت و سکون و تاریکیه. باقی هم عطسه‌ی بز

تلاش‌هایی برای ورود به خویشتن

من چـُنانم و باقی مردم دنیا هم، همان.

حالا رسیدم به اون قسمتی که دستی زیر نور موضعی سطح زبر میز رو لمس می‌کنه و مهره‌ها با حرکت دستش جابه‌جا می‌شن.

من دارم عق می‌زنم از همه‌ی ریزه‌کاری‌ها و زرنگ‌بازی‌های ریز 

از همه‌ی بازی‌ها که به نوعی توشون دست دارم

پیمان بستن و بر سر پیمان بودن و دست شستن از همه‌ی امتیازای بی‌ارزش که رو سر و کول‌ت می‌پاشن من به اینا نیاز دارم

من به بازدیدن خودم از فاصله‌ی درست به حدی که برا خودم معتبر باشه نیاز دارم

من به ساختن درست چیزهای درست نیاز دارم

به این که تو شبی خنک پنجره‌ای که رو به سیاهیه باز کنم و چیزی در من جاش خالی نباشه 

ساختن و بازساختن و کوبیدن و بازساختن و بازساختن و خوددیدن و خودسنجیدن و بازساختن و بازساختن و بازساختن و برگشتن و بازدیدن و بازساختن و بازساختن 

!سلام همه‌ی من در همه‌ی زمان‌ها

.صبور باش

دیگه وقتشه که کفگیر رو فروتر ببرم. از ته هر بنیانی رو زیر و رو کنم. از جملات و نمود ظاهریشون بگذرم و لخت قورتشون بدم و هضمشون کنم. وقت نشون دادن و جلوه‌گری گذشته. وقت مراوده تو سطح. باید کفگیرو تا ته فرو ببرم و نترسم ازین که زشت و درهم بشه حاصل کارم. 

این رد شدن از یه مرحله از بیان‌گریه که عموم روابط تو همین سطح شکل می‌گیره. گذشتن ازین مرحله نتیجه‌ی احتمالیش می‌تونه کمی سکوت و تنهایی باشه ولی می‌ارزه

در تلاش برای نگه‌داری تخیلات - ثبت بعضی چیزها به منظور اعتباربخشی به اون‌ها - حفظ ارتباط با گذشته

جای خالی جایی که بشه توش نوشت و حضور باقی رو حس نکرد توش که هی منشن بیاد و لایک بخوره رو حس می‌کنم . عجالتن آسیمه‌سر و شتابان این‌جا رو ساختم تا ببینم چی پیش میاد. 

اینو می‌نویسم که ببینم سر و شکلش چطوری از آب درمیاد