گاهی عمدن نادیده می‌گیرم و گاهی حواسم نیست، ولی این، واقعیت رو تغییر نمی‌ده: حضور آدم‌ها(جز تعداد خیلی محدود)، ارتباط باهاشون، مثل سوزن‌هاییه که فرو می‌ره تو چیزی که به عنوان من وجود داره. یک‌پارچگیمو، تمرکزمو ازم می‌گیره. این تا حد زیادی نشون‌دهنده‌ی ضعف منه. حد تاثیرپذیریم پایینه که نمی‌دونم واقعن چقدر می‌شه درستش کرد.

ولی از خودم می‌پرسم پس چرا دست نمی‌کشم؟ چرا محدود نمی‌کنم؟ این من ِِ متخلخل مگه اذیت‌کننده نیس؟